Na początku byliśmy tylko przyjaciółmi... On wiedział wszystko o mnie ja wiedziałam wszystko o nim.
Mając problemy sercowe zawsze rozmawialiśmy razem...
Nie rozumieliśmy swoich partnerów tzn. ja nie wiedziałam czego jego dziewczyna nie docenia tak wspaniałego faceta jakim jest Sebastian.
On natomiast nie rozumiał mojego chłopaka.... Tak żyliśmy koło siebie...
Po jakimś czasie zaczynałam być o niego zazdrosna. Nie wiedziałam co jest grane.
W końcu zrozumiałam że czuję do niego nie tylko przyjaźń.
Jadąc do naszej wspólnej przyjaciółki na osiemnastkę postanowiłam go zdobyć za wszelką cenę.
Kokietowałam go swoim zachowaniem. Gdy siedzieliśmy przy stole nad nami było rozgwieżdżone niebo (był to sierpień a stół stał na dworze) złapałam go za rękę on mnie nie odepchnął.
 W końcu sam zaproponował że chce siedzieć koło mnie a nie innych chłopaków i to uznałam za znak.
Zaczął delikatnie głaskać moją dłoń.
Poprosiłam przyjaciółkę o to by wzięła swojego chłopaka i Sebastiana i poszła z nimi za dom.
Ja poszłam za nimi i wtedy oni sobie poszli i zostaliśmy sami we dwoje.
Pamiętam do tej pory chyba najdłuższy pocałunek w moim życiu.